Seninle "Seninle Kola İçmek" — Mark Leidner

Bana “Seninle Kola İçmek” şiirini bilip bilmediğimi sordun
hayal meyal hatırladığımı söyledim ama pek hatırlamıyordum
ve sen baştan sona okudun şiiri. Yürüyorduk
City Hall’ın oralardan South Street’e doğru
ve sen şiiri okurken merak ediyordum
“bu son satır mıydı?” diye her bir satırdan sonra
ve bunu düşündüğüm her sefer daha da fazla düşündüm
çünkü şiir devam ettikçe senin hatırlıyor olduğuna inanmak giderek zorlaşıyordu
ta ki şiirin neredeyse üçte ikisi bittiğinde
ne kadar uzun olduğunu düşünmeyi bıraktım ve dinlemeye başladım
zaten dinliyordum ama, pek değil, tüm bunlar yüzünden. Neyse
tamamen dinlemeye başladım sonra, inanarak
şiirinin kendisinin onu okumanın tek sebebi olduğuna
fakat şiiri bitirir bitirmez konuşmaya başladın
eskiden şiirin sadece birini sevmenin nasıl
banal bir şekilde özgürleştirici olduğunu düşündüğün hakkında
ama sonra geçenlerde düşünmeye başladığından bahsettin
şiirin aslında sanatı önemsemenin ne kadar aptalca olduğuyla ilgili olduğunu
çünkü tüm eforu sevdiğin biriyle ilgilenerek harcayabilirdin oysa, ve sonra bana sordun
bu meselenin ne tarafında duruyorsun, ve şimdi duymuştum şiiri
ve bu mesele sarsmıştı, tıpkı sarsılmam gibi
böylesi uzun ve iyi bir şiiri bu kadar rahat okumandan
ve şiiri esasen
hafızana alkış toplamak için bile okumamış olmandan
daha çok benim senin eskiden ne düşündüğün,
ve sonra, şuan ne düşündüğün hakkında ne düşündüğümü
öğrenmek için okumuş olmandan, ve bu andır ki
seninle sonsuza kadar birlikte olmak istediğimi anladım.

---